Santa Teresa ride

Santa Teresa is a county park located in the hills south of San Jose, and home of some excellent mountain bike trails. In particular, Rocky Ridge trail (nomen est omen) is fine, rocky, mildly technical singletrack; and Stile Ranch trail, a tad more technical, features a series of tight switchbacks. I took out the singlespeed to Santa Teresa for some Sea Otter training in the weekend, hoping to avoid the ubiquitous mud on most Bay Area trails in this (very) wet season - aforementioned trails were quite okay, however some serious mud holes had to be overcome on other sections.

On Coyote Peak, the highest point of the park


In the Santa Teresa hills, another 'fabled' research center can be found: the IBM Almaden Research Center, as seen here from Coyote Peak. The center looks a bit like a medieval fortress, strategically overlooking the valleys below.


The heavily overcast sky made for some interesting sunset. Follow the trail using the red lens flare!

Scharffenberger

Er is natuurlijk geen betere dan de Belgische (hiermee heb ik mijn chauvinistische plicht ineens vervuld) maar Scharffenberger, geproduceerd in Berkeley, aan de overkant van de baai, is een fantastische en wel heel bijzondere chocolade.
Het bedrijf Scharffenberger werd opgericht door de voormalige wijnmaker John Scharffenberger en de arts Robert Steinberg. De 'mission statement' van de onderneming is heel eenvoudig: het produceren van de hoogst mogelijke kwaliteit chocolade, uit de beste cacao-bonen beschikbaar.
Scharffenberger chocolade is in kleine en grote repen verkrijgbaar, in verschillende varieteiten (melk-, demi-sweet, bittersweet, bitter etc) en steevast van duizelingwekkend hoge kwaliteit, in schril contrast staande met de gemiddelde rommel die doorgaat voor chocolade hier in de meeste supermarkten. Het geheim van het succes ligt ongetwijfeld in het manueel selecteren van de beste bonen en de grote aandacht voor detail in het hele productieproces - dit maakt Scharffenberger trouwens peperduur (rond de 10 dollar voor een grote reep) maar een druiloor die daarom zeurt.
Scharffenberger is ook in grote blokken verkrijgbaar, als 'bakchocolade' als het ware, bij wijze van ingredient voor het prepareren van desserts. En het zijn deze blokken die ik gaarne aanwend voor het realizeren van mijn creaties. Voor mijn recente paas-truffels maakte ik gebruik van 'unsweetened 99% pure cacao dark chocolate', een ultra-pure varieteit die geen grammetje suiker bevat en zo bitter smaakt als artisjoklikeur - na het oppeuzelen van een brokje verdubbelt je hartslag en ga je stijf staan van de caffeine - geweldig! Deze vorm dient bij voorkeur dan ook enigszins getemperd te worden, ik voegde zo wat suiker en likeur toe aan het truffel-vulsel.
Overigens is de 'Pot de Chocolat' van Cafe Absinthe in San Francisco, naar mijn bescheiden mening het beste dessert te verkrijgen tegen betaling in de city, ook gebaseerd op Scharffenberger chocolade.
En zelfs hier op PARC zijn we ermee bezig. Mijn collega R, die over alles een zeer uitgesproken mening heeft en een project rond 'organic electronics' (transistoren gemaakt van organische materialen) leidt, heeft een samenwerking met Robert Steinberg opgestart: R zou gaarne schakelingen maken die hij kan opeten na gebruik (wat eindelijk zou resulteren in een unificatie van het begrip 'chip'!). We hebben ondertussen samples Scharffenberger in de SEM (electronenmicroscoop) gestoken. Jawel, R wou gewoon een excuus om grote hoeveelheden Scharffenberger in te slaan.

Pasen / Easter

Zoals ik vorig jaar al vertelde, van Pasen valt hier in de Golden State niet veel te merken. Ik vind het surrealisme dat rond Pasen hangt overigens uitermate fascinerend - de klokken van Rome, de paashaas, geverfde paaseieren, het komt allemaal zo uit een schilderij van Dali, en dit dan nog in combinatie met de geladen christelijke symboliek van lijden en verrijzen, schuld en boete... een psychoanalytische speeltuin!
Om de Paas-traditie en het Paas-surrealisme hier op het werk wat leven in te blazen (als Belg ben ik uiteraard goed geplaatst om surrealisme te promoten), besloot ik mijn collega's vandaag wat te trakteren op verborgen chocolade 'paastruffels'. Niet gemaakt van Belgische chocolade deze keer, maar wel van Scharffenberger (waarover later meer).

The Mars Volta, revisited

Aangezien ik anderhalf jaar na datum nog steeds behoorlijk enthousiast was over het debuut van The Mars Volta heb ik hun tweede plaat, 'Frances the mute', die zonet uitgekomen is, maar meteen blind gekocht. En deze sorteerde eenzelfde effect als indertijd 'De-loused': aanvankelijk vond ik er niks aan, maar na verloop van tijd begon ik te beseffen dat het een uniek en geniaal werkstuk betrof.
'Frances the mute' is in gelijke delen verbluffend, briljant en irritant. Verbluffend omwille van het origineel en hoogst eigen geluid, van een zelden geziene consistentie en oprechtheid. Briljant omdat sommige episoden (er staan geen 'songs' op deze plaat) meeslepend, magistraal, ziedend, melancholisch, prachtig zijn. Irritant omwille van het hoge arty-farty gehalte (teksten, titels, artwork!) en het vele gebalanceer op de rand van de artrock-afgrond (lange gitaarsolo's, vervelende pauzes, gepiel en gepingel hier en daar).
De balans valt dus uiteindelijk meer dan positief uit: The Mars Volta zijn geweldige muzikanten en hebben een schitterende zij het ongelijke plaat gemaakt, en vooral: ze zijn interessant, een zegen voor diegenen die eens iets nieuws en goeds willen horen.

Update: vergeten melden was ik dat de plaat beter en beter wordt bij elke beluistering. Na het noteren van deze bespreking heb ik de CD opnieuw voorrang gegeven in de speler in mijn bolide en ik kan bij deze dan ook formeel zijn: het betreft wel degelijk een meesterwerk.

High surf advisory

Vandaag was er weer een 'high surf advisory' aan de kust. Hoge golven, sterke stroming, oppassen aan het strand. En het betekent tevens dat de doorwinterde beoefenaars van de meest Californische aller sporten, (wave)surfen, alle werk laten vallen, vrouw en kinderen achterlaten, en zich met koortsige blik onverdroten in de kille oceaan storten. Het typische surf-seizoen loopt van november tot ruwweg eind maart, maar de patronen en grootte die de golven zich op een gegeven dag gaan aanmeten zijn vrijwel onvoorspelbaar en een gevolg van het complexe samenspel van stormpatronen in de Pacific, de getijden, temperatuur enzovoort. Niettemin zijn er tal van websites die de surf-aficionado met ontzaglijke hoeveelheden meetgegevens, statistiek, webcam-beelden bijstaan; meestal kunnen zo redelijk betrouwbare korte-termijn voorspellingen geproduceerd worden. Zo ook vorige maand, toen de legendarische Mavericks-contest plaats vond; 'Mavericks' is de bijnaam van het hoopje klippen vlak voor de kust van het San Francisco Peninsula ter hoogte van Pillar Point (even ten noorden van Half Moon Bay) - de golven die op deze klippen breken nemen soms reusachtige vormen aan (hoogtes van 10 meter zijn allesbehalve een uitzondering) en het is een van de favoriete bestemmingen voor de expert big wave surfers; de foto hieronder dateert al van een paar jaar terug maar toont een stukje Mavericks (de zwarte stippen rechts midden/boven zijn de surfers).

St.Albert's Day

Op St.Patrick's Day 1905, exact honderd jaar geleden dus, publiceerde Albert Einstein zijn eerste revolutionaire artikel, over het fotoelektrisch effekt, in Annalen der Physik (het Physical Review Letters van die tijd). Er is daarrond nu heel wat gedoe ('het Einstein-jaar') maar het loont de moeite even stil te staan bij de redenen waarom Einstein - volkomen terecht - het prototype van een genie geworden is:

In 1905 publiceerde hij drie artikels in Annalen der Physik, een over het fotoelektrisch effect, een over de Brownse beweging van deeltjes in een vloeistof, en een over speciale relativiteit. Elk van deze artikels wordt nu beschouwd een Nobelprijs op zich waard geweest te zijn: zijn stelling dat licht zich soms gedraagt als een deeltjessttroom (fotoelektrisch effect) gaf de aanzet tot de quantumtheorie; zijn theorieen over de Brownse beweging verzoenden de thermodynamica met (klassieke) statistische mechanica en was de aanzet voor het experimenteel bewijs dat atomen echt bestaan (geleverd door de Fransman Perrin die hiervoor zelf een Nobelprijs kreeg) en geen abstractie waren (zoals door velen indertijd aangenomen werd); en zijn artikel over speciale relativiteit tenslotte behoeft uiteraard geen krans.
Dus zelfs zonder de relativiteitstheorie zou Einstein een van de meest opmerkelijke wetenschappers van de vorige eeuw geweest zijn; en 1905 was zoals we weten enkel het begin: algemene relativiteit kwam een eind later.

En nu komt de clou: zijn gepubliceerd werk in 1905 had hij grotendeels in zijn vrije tijd uitgevoerd, aangezien hij toen - op 26-jarige leeftijd - een voltijdse job als technisch expert bij het Zwitserse patentenbureau had (in tegenstelling tot de mythe was dit overigens allesbehalve een minderwaardige job). En het is nog niet afgelopen: in datzelfde 1905 legde hij ook met succes een doctoraalthesis voor (met zijn werk in statistische mechanica als onderwerp) aan de universiteit van Zurich.

Als theoretisch fysicus had hij natuurlijk het voordeel geen dure of tijdrovende experimenten dienen uit te voeren; hij had de jaren voordien ook al een aantal andere artikelen in Annalen der Physik gepubliceerd, en dus reeds een zekere 'track record' opgebouwd (er werd ook een eerder voorgelegde doctoraalthesis van hem *geweigerd*), maar toch blijven Einstein's exploten in 1905 voor algehele bewondering, met een lichte zweem van stupefactie zorgen; er zijn er niet veel die het hem gaan nadoen. Einstein's ideeen waren trouwens, opnieuw in tegenstelling tot de mythe, redelijk eenvoudig, compact en bijzonder elegant geformuleerd. Om dezelfde impact te maken in 2005 zal een fysicus al moeten afkomen met een op een half blaadje papier passende 'Grand Unified Theory' - het vergeefs nastreven van dat laatste was natuurlijk de voornaamste frustratie van Einstein.

Almaden Quicksilver Park

This is the Guadeloupe Reservoir in Almaden Quicksilver Park. They used to mine mercury here, or rather cinnabar, which is the ore from which mercury can be extracted. I was here on my bike, training for the Sea Otter Classic taking place next month. I signed up for the singlespeed class; I will suffer.

Napa Valley

Saturday was Napa day - Napa Valley is the Bay Area's own private Tuscany (some may prefer Sonoma Valley though). Go and watch the excellent 'Sideways' to get an idea what a Napa day can be like (though the movie is set in Santa Barbara's wine country).



The Nieubaum-Coppola winery. The story goes that the Godfather Part III has only been made because of the studio's threatening to shut down Coppola's winery (they took over the debt the winery was generating).
There's a nice museum with artefacts from Coppola movies (such as the Godfather's Oscar's) inside the winery.



I love the smell of Pinot Noir in the morning.

The Arnold Classic

The Governator was attending the Arnold Classic last week - the yearly body builder-fest named after him. He acknowledged again being on steroids back in the day and didn't have any regrets about it - it all happened under doctor's supervision. But he wouldn't recommended it now since it would send a wrong message to the kids.
He's clearly on his way to becoming a schooled politician - all this sounds like the 'smoked but didn't inhale' or 'fellatio isn't sex' classics, with an Arnold-twist.

The Poppies of Antelope Valley

Om het eindeloos dronen over I5 op de terugweg van LA naar San Francisco wat te onderbreken besloot ik een korte omweg te maken (die niet bepaald kort bleek te zijn, maar goed) en het Antelope Valley California Poppy Reserve te bezoeken. Zoals gezegd, het 'wild flower' seizoen belooft spectaculair te worden, en dus leek het mij een aangewezen gelegenheid dit park aan te doen. Antelope Valley ligt een vijftiental mijl ten westen van het woestijnstadje Lancaster, een mistroostig oord aan de rand van de Mojave Desert, gekenmerkt door een hoop 'state prisons' die links en rechts van de toegangswegen gesitueerd zijn. De poppies van Antelope Valley hebben de gewoonte gedurende een paar weken de heuvels op spektakulaire en grootschalige wijze te overdekken, getuige de foto's hieronder (zelf genomen deze keer, Ann!). Voor de leken: de poppy (Eschscholzia californica) is de 'state flower' van California en ziet er een beetje uit als een oranje klaproos.

Los Angeles

LA is easy to hate: smog infested, with ubiquitous, endless and hellish traffic jams, mean dirty streets, suffocating urban sprawl, the elevation of self-obsession as a lifestyle... you'll see your stereotypes and prejudices confirmed. On the other hand, LA is fascinating, offering a captivating variety of people, buildings, sights, scenes, and remains absolutely electrifying: Sunset Boulevard in West-Hollywood, Mullholland Drive at night, the incredible architecture of Frank Gehry, and so on and so on.
Of course there's the movies, the Hollywood-machine, which most often turns out the typical stuff that you love to hate; but then there's also an other side to that: movies where LA itself plays a major role for instance, a favorite sub-genre of mine: think Mulholland Drive, Lost Highway, LA Confidential, Chinatown, Heat, Laurel Canyon, The Big Lebowski, Strangedays, Falling Down, Memento, The Limey, Magnolia and you have some great stuff to keep your Netflix-queue populated.
In LA Californication reigns - 'the act of California taking over your mind', as Katja from visual.white.noise puts it (check out her essays on the matter), and for obvious reasons yours truly has been immersing himself sooner rather than later in the City of Angels. The past weekend I was visiting again for the Los Angeles Marathon (no, not to run it) and I had a blast; check out the photo's.

Tien jaar Yahoo

Yahoo is tien jaar oud; je bewust de begindagen van Yahoo herinneren is waarschijnlijk een bekentenis tot het ouwezakkendom, maar ik herinner het mij (min of meer). Surfend met het revolutionaire Mosaic was mijn favoriete Internet portaalsite evenwel niet Yahoo maar wel de 'Whole Internet Catalog', ook wel 'den Baard' aangezien een beeltenis van een bebaarde Leonardo Da Vinci nogal prominent de homepage sierde. Deze site blijkt geheel en al in de mistige nevelen der vergetelheid verdwenen te zijn, zelfs met de fantastische Wayback-machine vind ik er geen spoor van terug (weet iemand meer?). Yahoo was natuurlijk ook het lichtende voorbeeld voor de script-kiddies-turning-into-billionaires dotcom-boom model van de tweede helft van de jaren negentig hier in de Valley. Zoals dat ander koppel Stanford-kids een paar jaar later ook demonstreerde.

Meer Fort Ord foto's

Zoals gisteren beloofd: ze zijn hier te bekijken. Ik heb voor de gelegenheid deze keer geexperimenteerd met de Galerie software van Myriad: een gebruiksvriendelijk, krachtig en freeware foto-album publishing tool voor OS-X.