The Mars Volta, revisited

Aangezien ik anderhalf jaar na datum nog steeds behoorlijk enthousiast was over het debuut van The Mars Volta heb ik hun tweede plaat, 'Frances the mute', die zonet uitgekomen is, maar meteen blind gekocht. En deze sorteerde eenzelfde effect als indertijd 'De-loused': aanvankelijk vond ik er niks aan, maar na verloop van tijd begon ik te beseffen dat het een uniek en geniaal werkstuk betrof.
'Frances the mute' is in gelijke delen verbluffend, briljant en irritant. Verbluffend omwille van het origineel en hoogst eigen geluid, van een zelden geziene consistentie en oprechtheid. Briljant omdat sommige episoden (er staan geen 'songs' op deze plaat) meeslepend, magistraal, ziedend, melancholisch, prachtig zijn. Irritant omwille van het hoge arty-farty gehalte (teksten, titels, artwork!) en het vele gebalanceer op de rand van de artrock-afgrond (lange gitaarsolo's, vervelende pauzes, gepiel en gepingel hier en daar).
De balans valt dus uiteindelijk meer dan positief uit: The Mars Volta zijn geweldige muzikanten en hebben een schitterende zij het ongelijke plaat gemaakt, en vooral: ze zijn interessant, een zegen voor diegenen die eens iets nieuws en goeds willen horen.

Update: vergeten melden was ik dat de plaat beter en beter wordt bij elke beluistering. Na het noteren van deze bespreking heb ik de CD opnieuw voorrang gegeven in de speler in mijn bolide en ik kan bij deze dan ook formeel zijn: het betreft wel degelijk een meesterwerk.