Pixies in Berkeley

Zaterdag 25 september 2004

Onder een bijna-volle maan op deze warme septemberavond in Berkeley verschijnen de Pixies op het podium van het prachtige Greek Theatre. Het is even schrikken, de tand des tijds heeft behoorlijk huisgehouden: de mannelijke vertegenwoordiging van de groep is geheel en al kaal; Kim Deal ziet er hoogzwanger uit, maar bij nader toezien blijkt het een bierbuik te betreffen - gelukkig heeft ze nog steeds die ontwapenende glimlach. En Black Francis, ook wel 'Zwette Sois', valt nu eerder 'Vette Sois' te noemen: na het omgorden van de akoestische gitaar rond zijn omvangrijke romp bereiken zijn bolle handen nog amper de snaren. De muzikanten staan verder als wassen beelden op het podium, enkel David Lovering wil nog wel wild om zich heen gestikuleren - hij is dan ook de drummer.

Maar dit maakt allemaal niks uit: zodra de eerste noten weerklinken, weet ik het: de magie is er nog steeds. Mijn zeventienjarige zelf had het bij het rechte eind; eind jaren tachtig was ik als door de bliksem getroffen na de eerste beluistering van Surfer Rosa en Doolittle, en maandenlang hielden deze fijne schijven mijn platendraaier bezet. Was het rock, punk, lawaai, pop? Het was anders dan alles wat toen te horen was maar er zat een woeste passie en grenzeloze energie in die uitermate wist in te spelen op menig wispelturig tienergemoed. Omwille van de Pixies heb ik indertijd de gitaar opgenomen (echt veel is daar verder niet van gekomen - tenzij er buiten ons weten enige meesterwerken onder de Hombre stoner-jams zaten - maar dit doet niet terzake).
Op een paar jaar tijd hadden de Pixies een geweldig curriculum opgebouwd - het vijftal Come on Pilgrim, Surfer Rosa, Doolittle, Bossanova, Trompe le Monde - waarmee maar weinigen konden en kunnen wedijveren.

Meer dan een dekade decennium later weet ik dat het tijdloze en klassieke muziek is. De groep speelt strak en gedisciplineerd, waardoor vooral de vroegere nummers fantastisch tot hun recht komen. De gitaar van Joey Santiago klinkt als vanouds bijwijlen als een vleesetende cirkelzaag, Francis speelt strak en is goed bij stem, Kim Deal laat haar bas donderen en hier en daar zingt ze een paar schattig valse noten (Gigantic deed ze foutloos, het moet gezegd) , en David Lovering is impeccable (zelfs bij het opvangen van een hem toegegooid drumstokje).

Ik ga geen poging tot setlist wagen (Velouria is de opener, daarna Wave of Mutilation, Ed is Dead en hierna laat mijn geheugen me al in de steek) , maar het betreft een goede dwarsdoorsnede van de vijf albums. Hoogtepunten wat mij betreft: enigszins verrassend misschien een aantal Come on Pilgrim nummers (een ziedend Nimrod's Son en prachtig Caribou bijvoorbeeld), Gigantic, Vamos (waarin Santiago traditioneel verschroeiend uit de bol gaat) en enkele Doolittle nummers (na al die tijd weet ik nog niet uit te maken of ik Doolittle dan wel Surfer Rosa beter vind). Wat heb ik gemist? Enkele van mijn favorieten, zoals Rock Music en Something Against You; een wat interactievere podiumpresence misschien (enkel Kim Deal mompelde af en toe iets naar het publiek) - maar dit is het obligate muggengezift, alles kan beter, zoals Uytterhoeven ons heeft geleerd.

Meer dan tien jaar hebben Black Francis en Kim Deal niet met elkaar gesproken, nu staan ze samen te gniffelen en glunderen en ontvangen met duidelijk plezier het applaus van het uitverkochte amfitheater. Thuis neem ik mijn twaalfsnarige ter hand en waag me nog eens aan Where Is My Mind?